Als mijn pen de danser is en het papier de dansvloer, dan is de lezer de muziek. Samen maken we het feest. Duizend vaste lezers volgen nu dit blog. In zestien jaar tijd lieten ze onder het blog zo’n 2500 reacties achter.
Schrijven doe je alleen. Tijdens het schrijven moet je niet voortdurend over de schouder van je lezer meekijken. Mijn schrijversheld A.L. Snijders schreef zelfs een boek met de veelzeggende titel Belangrijk is dat ik niet aan mijn lezers denk. Maar als het blog de wereld in is, begint het gesprek. Met mij, maar ook met elkaar. En juist dat maakt voor mij het schrijven zo leuk.
Frits Harmsen verwoordt het mooi: ‘Niet alleen jouw blog is mooi, maar ook alle reacties zijn het waard om gelezen te worden.’
Sommige reacties zijn ronduit geestig. Neem Rudolf Backx, die onder mijn blog over grappige grafschriften deze aanvulling plaatste:
Onder deze grote zware steen
ligt mijn volle nicht Heleen,
hij is niet om bij te huilen of te rouwen,
maar om het kreng eronder te houwen.
Of Cor Varenkamp, die na mijn blog Oeps, een misteek – waarin ik een tepel van een hond voor een teek aanzag – droogjes reageert: ‘Ik ben blij dat jij mijn huisarts niet bent.’
Of Ingrid, die vrijwilligerswerk doet bij een natuurorganisatie en daardoor regelmatig met teken te maken heeft. ‘Maar’, schrijft ze, ‘dan doe ik toch iets goeds. Een teek met bloedarmoede is ook dierenleed.’
Of Nico de Gier die mijn blog Navelknagertje – over een knagend geweten – precies op het verkeerde moment leest. Zijn reactie: ‘Nou, dankjewel hoor Ben, net nu ik met mijn belastingaangifte bezig ben.’
Sommige reacties zijn verrassend persoonlijk. Gerhard Gerritsen schrijft naar aanleiding van mijn blog over Vader Tijd en Moeder Natuur: ‘Voor mijn geboorte was ik er niet. Dat heb ik nooit als een probleem ervaren: geen klachten, geen gemis, geen existentiële stress. Waarom zou het hierna ineens anders zijn? Die gedachte werkt bij mij verrassend kalmerend. Ze haalt de scherpe randjes van de angst af en laat ruimte voor… ja, leven!’
Dat vind ik mooi. Soms begint een blog bij mij en eindigt het ergens waar ik zelf nooit was gekomen.
En soms zijn reacties gewoon ontzettend aardig. Jack Wouterse bijvoorbeeld: ‘Ben, wat een leuke stukjes. Word er vrolijk van. Goed man.’
Trots ben ik op de reacties van A.L. Snijders. Onder mijn blog Gebutste zielen met gitaar schrijft hij: ‘Een mooi muziekstukje. Mijn waardering betreft niet alleen het verhaal, maar ook de educatieve kracht voor iemand zoals ik – met weinig kennis van de popcultuur.’
En na Bezoek op zondag aan mijn moeder: ‘Mooi verhaal uit het protestants universum.’
Als bewonderaar van zijn schrijverskunst zijn dit voor mij kostbare krenten in de pennenpap.
Het is uiteraard geen wedstrijd, maar voor één keer wil ik toch de vier lezers noemen die het vaakst in de pen klommen: Gerhard Gerritsen met 103 reacties, Hans van den Berg met 107, Ad van Veen met 117 en Annelies van Setten met maar liefst 141.
Ze reageerden niet alleen jarenlang op mijn verhalen, maar stonden er ook tijdens de boekpresentatie van mijn Navelknagertje. Met prachtige woorden bovendien (Annelies, Ad, Hans, Gerhard).
Zonder na te denken flapte ik eruit: “Hoe ver ben je heen?” Waarop ze vinnig antwoordde: “Ik ga helemaal nergens heen, ik ben gewoon veel te dik!”
Tot slot nog een ongemakkelijk moment van Annelies, dat ze vertelt naar aanleiding van mijn blog De kauw uit de lucht: ‘Tijdens een bijeenkomst van pastores viel me een gigantische buik op van een van mijn vrouwelijke collega’s. Zonder na te denken flapte ik eruit: “Hoe ver ben je heen?” Waarop ze vinnig antwoordde: “Ik ga helemaal nergens heen, ik ben gewoon veel te dik!” Waar ze nog aan toevoegde: “Dat heb ik weer.” Tot overmaat van ramp realiseerde ik me toen pas dat ze ook nog eens de vijftig was gepasseerd.’
Dus Annelies, Ad, Hans en Gerhard, en al die andere lezers die in zestien jaar tijd reageerden: gefeliciteerd met deze mijlpaal. Mijn pen begon dit blog, maar zonder jullie pennen was het nooit geworden wat het nu is.
Lang leve de lezer.
Ben Tekstschrijver
Duizend vaste lezers. Voor die duizend is de eerste aanmelder even belangrijk als de duizendste. Ben jij een van die lezers? Wil je reageren? Leuk, dan vieren we deze mijlpaal samen.
Meer dan 1000 vaste lezers gingen je voor.
Ben Tekstschrijver blogt ook op Zorgkaart Nederland, Mijnkwaliteitvanleven.nl, Taalvoutjes (Paus op non actief I Pferdreiten), Schrijven Online, D!scura, Nijkerk Nieuws en Aanlegplaats: thuishaven voor blogs vol literair talent en ook op Aanlegplaats: Ben de Graaf, het interview en De vangst van Ben de Graaf. En het meest recente blog dat Aanlegplaats uit mijn vijver ving.
Wat een prachtige mijlpaal, Ben! Duizend vaste lezers krijg je niet cadeau. Dat zegt alles over je scherpe blik, je humor en de herkenbare manier waarop je schrijft. Bijzonder leuk om als trouwe lezer in dit blog terug te komen.
Met 103 reacties moet ik mijn reputatie natuurlijk wel hooghouden. Al begint mijn trouw inmiddels licht obsessieve trekjes te krijgen: anderen wachten rustig tot je blog verschijnt, ik lig bij wijze van spreken al voor de digitale brievenbus zodra jij richting de knop ‘publiceren’ beweegt.
Op naar de volgende duizend! Lang leve de lezer — al stonden we zonder schrijver natuurlijk met z’n allen op een lege dansvloer.
en dan te bedenken dat Kees en ik je hebben aangezet te gaan schrijven, en met een beetje ‘ hangen en wurgen’ in de tuin van ‘ het Gooi zkh
je op stang hebben gejaagd om een echte schrijver te worden. Chapeau, dat is je gelukt.
Ga zo door.
Je oud- collega en vriend Jaap Venema
Gefeliciteerd Ben. Zoals je zegt over de vele reacties op je blogs: het is geen wedstrijd. Maar mag ik een klein beetje blij zijn met zilver? Op naar de 2000! Succes.
Wat super goed Ben!
Wat mooi dat schrijver en lezers elkaar op deze manier vinden.
Ik reageer hier voor het eerst, is dat ook iets bijzonders?
Ga zo door!
Dankjewel, Ben en van harte gefeliciteerd met deze mijlpaal. De kleine menselijke vreugden en het kleine menselijke leed maakt jouw blog zo speciaal. Ben blij (waar heb ik dat meer gehoord?!) dat ik daar deel van kan uitmaken. Jij ontlokt altijd een antwoord met je uitdagende stukjes. Had geen idee trouwens dat ik de meeste reacties had gegeven. Sta ik ook eens een keer aan de top, haha!
Gefeliciteerd Ben. Ik vind het bijzonder leuk dat ik je via jouw blog heb leren kennen. Ook dank aan Gerhard, voor de tip om je te volgen. Op naar de 2000 vaste lezers! De vaak humoristisch getoonzette stukjes (met een serieuze ondertoon) verdienen het.
Zonder schrijver is er geen lezer!
Dank voor jouw schrijverij.
Hallo Ben, dus ik mag het met brons doen. Daar ben ik uiteraard best trots op en blij mee. Duizend volgers, dat is niet niks. Het is een enorme prestatie en een zuiver bewijs van jouw kwaliteiten om mensen met je verhalen qua inhoud en stijl te blijven boeien. Jouw blogs roepen bij mij meestal niet direct een reactie op, maar inspireren mij om een eigen belevenis te vertellen. Daar wil ik me nu ook aan bezondigen. Ik schrijf dit in mijn vakantiehuisje in Sesslach, een ommuurd middeleeuws stadje in Oberfranken.
Oberfranken is het noordelijk gebied van Beieren en direct grenzend aan Thüringen. Op een steenworp afstand verliep ooit het beruchte IJzeren Gordijn, waarvan je overigens nauwelijks nog iets terugvindt. Het is een voor de meeste Nederlanders vrijwel onbekend gebied. In de 10 dagen dat ik hier nu ben, heb ik nog niet een NL-nummerbord gezien. Onterecht, want qua natuur en cultuur is hier veel te beleven. Het aantal burchten, kerken, oude stadjes en ruïnes is hier nauwelijks te tellen en het landschap is liefelijk glooiend.
Zo bezocht ik onder meer de Veste van Coburg, een gigantisch kasteel dat steil boven de stad uittorent. In de Dom van Bamberg kun je de beroemde Bamberger Reiter zien; het ultieme prototype van de Hoofse ridder. Het raadhuis uit de 15e eeuw is gebouwd op een eilandje in de rivier de Regnitz, een zijrivier van de Main. In Staffelstein staat hoog boven het Maindal de Basiliek van de Veertienheiligen, een barokke pelgrimskerk met een interieur in hoog rococostijl. Aan de overkant van de Main verheft zich het imponerende benedictijnerklooster Banz, met een eveneens barokke abdijkerk. Zo kan ik nog even doorgaan, maar dit begint toch al op een reisfolder te lijken. Voor de verhalen rondom deze monumenten is google de perfecte bron.
Opvallend dat tussen al dit katholieke geweld de meeste dorpjes alleen een evangelisch kerkje hebben, wat mijn protestantse hart stiekem toch een beetje deugd doet. Dat hebben we dan weer te danken aan Maarten Luther en de 30-jarige oorlog.
Beste Ben, ik hoop dat je literaire bron niet opdroogt en ik nog lang van jouw creaties mag genieten. .
Lang leve de schrijver.
Met plezier lees ik altijd jouw blogs! De ene keer lees ik hem twee keer omdat het zo leuk geschreven is en een andere keer gewoon eenmaal omdat jij je weer ingezet hebt en omdat Jij jij bent, uit Hoevelaken!
Ga lekker door met schrijven van blogs ….. ik blijf ze lezen!
Lekker zo doorgaan Ben!
Altijd een fijn moment om ze te lezen!
Lang leve de lezer. Wellicht vanuit schrijvers standpunt gezien. Maar wiij lezers weten beter, tenminste het gros, zij danken de schrijver. Ben zijn blog laat echter de indruk bestaan dat wij lezers ook wat te zeggen hebben van waarde. En soms is dat zo, het verbindt je aan de blog. Een soort altijd durend verbond. In dit verband ben ook ik verbonden. Geweldig wat wij samen hebben, we hebben misschien 4 leiders maar het gros, `t peloton` volgt. Waaronder ik, wees gewaar.
Bedankt Ben
PS. Schrijf je ook voor crematies? Onder de naam Ben Geweest !?!
Haha, dank voor de mooie woorden. Jij verwoordt wat een ‘community rond een blog’ inhoudt.
Je vraagt of ik voor crematies schrijf. Nou, dat niet speciaal. Wel overweeg ik op mijn grafsteen als grafschrift: Ben Uitgeschreven.
ja Ben van Harte Gefeliciteerd! Echt goed! Want ik besef, dat ‘schrijven’ wel iets anders is dan ‘van je afschrijven’! Om ‘opdringerige’ gedachten en gevoelens uit mijn kop te zetten! Jouw Navelknagertjes zijn juist zo verrassend om op anderen gedachten te komen! En met sommige reacties dan ook nog eens extra! Dank dus daarvoor, zo behulpzaam dat toch is!