Is fitness de overtreffende trap van fit? Is de sportschool een gebedshuis waar de maakbaarheid van het leven aanbeden wordt? Of heeft Midas Dekkers gelijk als hij zegt dat homo ludens is verworden tot homo adidas?
Het duurde even voor ik over de drempel van de sportschool stapte. Ik zag mezelf niet rondlopen in een wereld waar – in tegenstelling tot de Wallen – spiegels belangrijker zijn dan ramen. Waar mensen meer naar zichzelf kijken dan naar buiten.
Waarom dan toch de stap gezet? Na je dertigste nemen spiermassa en spierkracht af. Dit proces gaat sneller naarmate je ouder wordt. Als je weinig beweegt kan je spierkracht na je zeventigste in tien jaar tijd zelfs tot wel 40 procent afnemen. Krachttraining en voldoende eiwitten remmen dat verlies af.
Toen ik deze statistieken eenmaal had gezien, zag ik om me heen ineens allemaal oude mannen zonder billen in de broek. Door twee keer per week aan gewichten te trekken, investeer ik – voor zover dat in mijn vermogen ligt – in vitaal ouder worden. Oftewel: sterkere spieren, sterkere botten en hopelijk wat minder kans om als pensionado over een stoeprand te struikelen.
Terwijl mijn borstspieren verzuren op de pec fly, zie ik in de hoek twee gespierde gasten elkaar oppoken om de halter nog een keer extra omhoog te drukken. Daarna checken ze ieder zwijgend hun telefoon. Ernaast traint een jonge meid haar kogelronde ‘glutes’ nog kogelronder. Op de hometrainer zit een man die herstelt van een blessure en hier sport om weer fit te worden.
Als ik stiekem even in de spiegel kijk of mijn spierdefinitie al wat verbeterd is, zie ik over mijn schouder bioloog Midas Dekkers meekijken. Hij schudt spottend zijn hoofd.
Ik weet wat hij denkt, niet lang geleden hield hij op uitnodiging van de bibliotheek een lezing in mijn dorp. De teneur van zijn verhaal: als je gewoon leeft, krijg je genoeg beweging. Maar ja, de enige lichaamsbeweging van veel mensen bestaat tegenwoordig uit het indrukken van een muis. Na hun kantoordag klimmen ze in de sportschool op een fiets die stilstaat en tillen ze aan gewichten die ze op hun werk van de Arbo-wet niet eens zouden mogen tillen.
Eventueel gaat hij de dag ervoor nog naar de sauna om het laatste vocht eruit te zweten. Zodat op de wedstrijddag de weegschaal precies 104,9 kg aangeeft.
Ik sprak in de sportschool een powerlifter. Hij deed aan wedstrijden mee in de klasse tot 105 kg. Op dat moment woog hij 102 kg. Zijn doel: vier kilo erbij. Om er vervolgens vlak voor de wedstrijd weer precies genoeg af te krijgen. Dat betekent: eerst extra eten en liters water drinken, om daar een paar dagen voor de wedstrijd weer abrupt mee te stoppen. Hij noemde dat een water cut. Eventueel gaat hij de dag ervoor nog naar de sauna om het laatste vocht eruit te zweten. Zodat op de wedstrijddag de weegschaal precies 104,9 kg aangeeft.
Je kunt je afvragen of het gezond is om je gewicht en stofwisseling op deze manier te manipuleren. Over anabolen heb ik het dan nog niet eens. Dan denk ik, Midas, misschien heb je gelijk. Misschien is fitness niet meer dan de illusie dat we het ouder worden nog wat voor ons uit kunnen schuiven. Maar toen ik je na afloop van je lezing krom en stram van het podium zag strompelen, dacht ik toch: een paar squats had je misschien wel kunnen gebruiken. Misschien moeten we de evolutie niet al te veel haar gang laten gaan.
Ben Tekstschrijver
Ben jij ‘van de fitness’ of juist niet? Homo ludens of homo adidas? Boek op de bank of sportschool? Midas Dekkers of Arie Boomsma? Ik lees graag je reactie (mag in spierballentaal).
Meer dan 1000 vaste lezers gingen je voor.
Ben Tekstschrijver blogt ook op Zorgkaart Nederland, Mijnkwaliteitvanleven.nl, Taalvoutjes (Paus op non actief I Pferdreiten), Schrijven Online, D!scura, Nijkerk Nieuws en Aanlegplaats: thuishaven voor blogs vol literair talent en ook op Aanlegplaats: Ben de Graaf, het interview en De vangst van Ben de Graaf. En het meest recente blog dat Aanlegplaats uit mijn vijver ving.
Dus sleep ik mezelf toch ook naar die sportschool… gelukkig weinig spiegels daar!
Ja Ben je verhaal roept bij mij weerstand tegen “ie-ai” op! Oftewel die protocollen; van alles wat meetbaar is! Dat volstrekt voorbij gaat aan genieten? Lekker genieten van rennen door het lekker ruikende Herfstbos; met wind én regen om je oren! DAT geeft meer Dopamine, dan dat ’tevreden’ kijken naar een mooie lijf? Of zie dat aandoenlijke snoetje van dat ouwe tandeloze wijfie! Dat was toch mooi lelijk? GENIETEN!
Hijsleuk!
Alweer een column waarin heel veel herkenbaar is. Na een halfjaar het naar zichzelf starende, opgepompte en transpirerende lycra-volk te hebben gekeken, ben ik gestopt met de sportschool. Scheelde me naast die ergernis nog een hoop geld ook. Ik heb vervolgens twee mooie gewichten van vijf kilo gekocht en train daar dagelijks twee keer mee. Stiekem toch voor de spiegel…
Ik ben absoluut niet van de fitness. Ik vind het al verdacht als een ruimte vol spiegels geen dansschool blijkt te zijn. En waarom zou ik gewichten optillen als ze ook gewoon op de grond kunnen blijven liggen?
Toch begrijp ik de aantrekkingskracht. Een paar kilo spier erbij schijnt goed te zijn voor je gezondheid. Bij mij zijn er vooral een paar kilo’s bij gekomen die nergens voor willen trainen.
Overgewicht heeft alleen een vervelende eigenschap: het is een zware prijs. Niet alleen op de weegschaal, maar ook als je de trap op moet en halverwege doet alsof je even van het uitzicht geniet. Mijn lichaam lijkt bovendien een eigen trainingsschema te hebben: extra kilo’s opslaan, spiermassa afbouwen en mij daarna een folder van de sportschool toesturen.
Dus misschien moet ik toch maar eens naar binnen. Niet om homo adidas te worden, maar om ervoor te zorgen dat ik later nog zelf mijn boodschappentas kan optillen. Al is de kans groot dat ik eerst twintig minuten op de fiets zit om uit te zoeken hoe hij werkt. Daarna beloon ik mezelf met een banaan. Of, als de sportschool geen toezicht houdt, een gebakje.
Midas heeft vast gelijk dat je van gewoon leven ook beweegt. Alleen bestaat mijn gewone leven soms vooral uit zitten, zuchten en opstaan om de afstandsbediening te pakken. Dat is dan wel intervaltraining: bank, koelkast, bank.
Voorlopig ben ik dus homo ludens — vooral als er iets lekkers te spelen valt. Maar als iemand een sportschool kent met ramen, weinig spiegels en een café op de begane grond, houd ik me aanbevolen. Ik begin rustig. Met de trap naar beneden.